امروز یکشنبه 29 مرداد 1396 ساعت 02:48:52

آرشیو پیوند ها درباره ما ارتباط با ما

مازندمجلس - پایگاه خبری مجلس مازندران

کد مطلب : 186742 -تاریخ انتشار : یکشنبه 22 مرداد 1396 -ساعت : 06:30

چاپ به اشتراگ گذاشتن
 نهادی غیردولتی متولی «گفت‌وگوی ملی» با محوریت عارف، ناطق نوری و علی لاریجانی تشکیل شود

پیشنهاد رسولی عضو هیأت مدیره «بنیاد امید ایرانیان»:

نهادی غیردولتی متولی «گفت‌وگوی ملی» با محوریت عارف، ناطق نوری و علی لاریجانی تشکیل شود

مازندمجلس: سال گذشته من از اسحاق جهانگیری شنیدم رهبر انقلاب در ملاقات جهانگیری به صراحت اعلام کرده بودند: «من (رهبر معظم انقلاب اسلامی) هیچ مشکلی با اصلاح طلبان ندارم و سال 92 آمادگی داشتم دکتر عارف اصلاح طلب رئیس جمهوری بشود و تمام دولت او از بین اصلاح طلبان باشد.»

مازندمجلس:سال ها پیش در بنیاد باران به ریاست رئیس دولت اصلاحات و در سال های اخیر در بنیاد امید ایرانیان به ریاست دکتر عارف به این مهم پرداخته اند و به طور مشخص فهرستی از مهم ترین فرصت ها و چالش های تعالی کشور تدوین شده است. پاره ای از این چالش ها با حوزه گفتمان های رایج سیاسی کشور مرتبط است.

به گزارش نامه نیوز ، سید حسن رسولی عضو  شورای عالی سیاستگذاری اصلاح طلبان، عضو هیأت مدیره بنیاد امید ایرانیان و منتخب مردم تهران برای شورای شهر پایتخت است. رسولی از ایده عارف برای طرح «گفت وگوی ملی» دفاع می کند و معتقد است که این طرح مختص جریان های سیاسی درون مجلس نیست و گستره ای به وسعت ایران دارد. او به موفقیت این طرح خوشبین است و می گوید جریان ها و شخصیت های معقولی در جریان اصولگرا وجود دارند که آنها هم از گذر حوادث و تحولات سال های گذشته به ایده گفت وگو روی خوش نشان خواهند داد.
    ٭٭٭
آقای محمدرضا عارف رئیس فراکسیون امید مجلس شورای اسلامی اخیراً از ضرورت طرحی به نام «گفت وگوی ملی» سخن گفته و تأکید داشته که اگر چنین طرحی اجرایی شود، اختلافات بزرگان نظام در فضای دوستانه حل  و فصل می شود. شما مشخصاً چه بازخوردی از این ایده در بین جریان های سیاسی دیده اید؟
دکتر عارف از موضع یک چهره برجسته اصلاح طلب، رئیس فراکسیون امید مجلس دهم و نیز رئیس شورای عالی سیاستگذاری اصلاح طلبان، ضرورت از سرگیری «گفت وگوی ملی» را به عنوان یکی از نیازهای جدی امروز کشور مطرح کرد. بدون شک انسجام و همگرایی ملی به معنای افزایش وحدت بین همه نحله های فکری، جریان های سیاسی، قوای سه گانه، نهادهای حکومتی، سازمان های مردمی و همه مؤثرین در آرایش صحنه سیاسی کشور، یکی از مهم ترین راهبردهای مورد نیاز کمک به استحکام نظام جمهوری اسلامی شناخته می شود.
امام عظیم الشأن همواره «وحدت» را رمز پیروزی توصیف می کردند و بدرستی نیز همین وحدت، رمز پیروزی ما در بهمن 57 و دوران دفاع مقدس بود و توانست جلوی خیل عظیمی از براندازان داخلی و خارجی را بگیرد.
رهبر معظم انقلاب اسلامی نیز همواره و متناوباً به این مهم تأکید داشته و دارند. از طرفی متأسفانه  در سال های اخیر مشاهده شده مؤثرین صحنه سیاسی کشور، بعضاً به جای گفت وگوی رودررو، مواضع خود را از طریق تریبون های رسمی اعلام می کنند. بی تردید تداوم این گفت وگوی رسانه ای بین ارکان نظام، بزرگ ترین آفت وحدت ملی خواهد بود.
چه هر زمانی بین افراد و عناصر نهادهای مؤثر در طراحی و معماری یک وضعیت- چه در سازمان های اداری و نهاد فرهنگی و اجتماعی و چه در مقیاس ملی در گستره یک کشور-از دامنه گفت وگو بین عناصر مؤثر کاسته شود، مبادله اطلاعات که لازمه تصمیم گیری صحیح و بهینه است، مختل می شود و متقابلاً در شرایط فقدان اطلاعات بهنگام و صحیح، بدگمانی، ابهام آفرینی، سوء تفاهم، سوء نیت و بعضاً تخاصم و دشمنی، فضای تصمیم گیری مدیریت کشور را اشغال می کند و آثار و عواقب منفی متوجه منافع ملی می شود.
برای غلبه پیدا کردن بر این آسیب جدی، دکتر عارف به همراه تعدادی از نمایندگان مجلس دهم، بدرستی ایده «گفت وگوی ملی» را مطرح کردند. این موضوع البته در سال های گذشته هم طرح شد. امام خمینی(ره) در دهه 60، مرحوم حبیب الله عسگر اولادی در دهه 80  و رئیس دولت اصلاحات با ایده گفت وگوی تمدن ها، پیشقدم این عرصه بودند.
فکر می کنم چنانچه محافل سیاسی، دستگاه های حکومتی و قوای سه گانه  به این مهم بپردازند و رسانه ها و وسایل ارتباط جمعی به مدد این طرح بشتابند، می توان امیدوار بود بسیاری از سوء تفاهم ها میان جریان ها و گروه های مختلف سیاسی، قابل برطرف شدن است و همان قدر که این غبار ها کنار زده شود، با حفظ مواضع سیاسی متفاوت، زمینه گسترش اخوت بین یاران انقلاب فراهم تر می شود.
بنابراین ایده مطرح شده از سوی آقای عارف منحصر به درون مجلس نیست؟
بله؛ کاملاً همین گونه است. ببینید  در این مورد باید به اندازه کافی ادبیات تولید شود؛ درست این است که  نهادی غیر دولتی به صورت مردمی، متولی و متصدی انجام گفت وگوهای ملی باشد و از طریق دانشگاه ها، مراکز آموزش عالی، مراکز فکری و اندیشه گاه ها، احزاب، گروه های سیاسی و صدا و سیما بستر گفت وگوها را فراهم کند.
بر این اساس بسیار مناسب است یک نهاد بی طرف، منصف، کارآمد و دلسوز «گفت وگوی ملی» را دنبال کند. البته مجلس به لحاظ جایگاهی که در قانون اساسی دارد، به عنوان «خانه ملت» می تواند پیشقدم باشد.
این ایده آیا یک طرح مطالعاتی و تحقیقاتی هم به همراه دارد؟ یعنی این مختصاتی که شما برای انجام آن ترسیم می کنید، بر اساس یک ایده مکتوب و کارشناسی شده است؟
بله؛ سال ها پیش در بنیاد باران  به ریاست رئیس دولت اصلاحات و در سال های اخیر در  بنیاد امید ایرانیان به ریاست دکتر عارف به این مهم پرداخته اند و به طور مشخص فهرستی از مهم ترین فرصت ها و چالش های تعالی کشور تدوین شده است. پاره ای از این چالش ها با حوزه گفتمان های رایج سیاسی کشور مرتبط است.
به عنوان مثال امروز اصلی ترین چالش کشور در حوزه اقتصاد، تولید و اشتغال است. در چنین فضایی سرمایه گذاری خارجی زمانی تقویت می شود که ابتدا سرمایه گذاران داخلی وارد فضا شوند. ما ملاحظه می کنیم بناست قراردادی با توتال بسته شود و ماه ها در کریدور مراجع تصمیم گیر سیر می کند و  کلی وقت گرفته می شود تا به یک اجماع ملی و وحدت نظر همگانی برسیم.
این در حالی است که اگر موضوع سرمایه گذاری که لازمه رونق تولید و افزایش اشتغال است، به عنوان یک موضوع صرفاً اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی به بحث گذاشته شود و مراکز فکر و اندیشه دو جناح سیاسی اصلاح طلب و اصولگرا به صورت روشمند، علمی و حرفه ای به این موضوع بپردازند، در آن صورت مشخص خواهد شد در چه بخش هایی اتفاق نظر جناحی وجود دارد، نقاط افتراق کجاست، چگونه می توان بر دامنه نقاط مشترک افزود و از نقاط تفرقه انگیز کاست. به این ترتیب نظریه ای در سطح کشور تولید شود که یک همفکری و اتفاق نظر درباره آن وجود داشته باشد. پس از این اتفاق نظر تئوریک و نظری، قوه مقننه، دستگاه های اجرایی، بنگاه های اقتصادی، بخش خصوصی و سایر نهادها در چارچوب این وحدت گفتمانی وارد میدان می شوند.
بنابراین گفت وگوی ملی،  سرفصل های مختلفی دارد؛از جمله نقش و جایگاه زنان در عرصه اداره کشور. امروز در برخی رشته های دانشگاهی قریب 70 درصد دانشجویان، زنان و دختران ما هستند. درباره بحث اقوام و مذاهب و مقوله هایی از این دست نیز به اندازه کافی مطالعه  شده است. مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، مرکز مطالعات مجمع تشخیص مصلحت نظام، مرکز بررسی های استراتژیک ریاست جمهوری و دانشگاه های  مختلف دست شان از این مقولات پر است و حالا زمان آن رسیده سیاست ورزان بستر لازم برای گفت وگوی ملی را فراهم  کنند.
همان طور که اشاره کردید، شخصیت های برجسته یا حزبی کشور پیش از این نیز از ضرورت گفت وگوی ملی سخن گفته اند که البته چندان هم منتج به نتیجه نبود؛ سؤال اینجاست که آقای عارف از موضع ایجابی به باز طرح این دغدغه پرداختند یا سلبی؟ به عبارت ساده تر آیا می بینند مقدمات و شرایط فراهم تر از گذشته است یا آسیب ها و خطرات تشدید شده و باید فکری اساسی کرد؟
تا جایی که در جریان هستم، آقایان عارف و رئیس دولت اصلاحات در سال های اخیر از موضع ایجابی این ایده را مطرح کردند. دغدغه این افراد به عنوان ظرفیت های حوزه اصلاح طلبی به هیچ عنوان در بردارنده جوانب سلبی نبوده و نیست.
بر همین اساس از اصطلاح «گفت وگوی ملی» استفاده کردند. «گفت وگوی ملی» همانند هر گفت وگویی می تواند به همدلی و هم نظری بینجامد. اگر چنانچه ما در محیط خانواده تعارض افکار، تنش و تشنج داشته باشیم، قبل از هر تجویزی توصیه می کنند اعضای خانواده رودررو صحبت کنند تا بتوانند نقطه نظر پیدا و پنهان خود را همان گونه که هست، دریافت کنند و با گمانه زنی و بدگمانی نسبت به طرح مطالب دیگران برخورد نکنند. در جامعه کل هم این قاعده جاری و ساری است.
تا جایی که بنده در جریان هستم، جنبه های ایجابی آن مطرح است. به عبارتی چارچوب کلی این ایده، برقراری گفت وگوی فراجناحی بین همه کسانی است که به جمهوری اسلامی،  مردم سالاری دینی، محوریت رهبری، حفظ منافع  ملی و ضرورت تعالی و پیشرفت کشور اتفاق نظر دارند. طبیعی است درباره راهکارهای رسیدن به این اهداف متعالی، نقطه نظرات متفاوتی مطرح است که  از طریق آغاز «گفت وگوی ملی» می توان فاصله ها را کاهش داد.
برخی منتقدان اصلاح طلبی، این ایده ها را ناظر به این می دانستند که اصلاح طلبان می خواهند به بهانه گفت وگوی ملی خود را از آنچه که آنها اتهامات گذشته می خوانند مبرا ساخته و راه را برای ورود به حاکمیت فراهم سازند. در حقیقت آنها می گویند این ایده بیشتر از آنکه یک راهبرد باشد،  تاکتیک است.
من این گونه تعابیر را از شخصیت های ریشه دار اصولگرا نشنیده ام؛ فکر می کنم که آن بخش از نیروهای تندروی اصولگرا که در زمان مسئولیت شان در دولت و مجلس کارنامه قابل دفاعی نداشتند، از این گزاره به عنوان یک شیوه تبلیغاتی برای بیرون راندن اصلاح طلبان از صحنه سیاسی استفاده می کنند.
هم امروز و هم در گذشته جریان خط امام و اصلاحات یکی از اصلی ترین بازوهای مؤثر در به ثمر رسیدن انقلاب اسلامی، جنگ تحمیلی، اداره کشور در شئونات مختلف بوده و هستند.
واضح و مبرهن است اگر ظرفیت اصلاحات نبود، الان دولتی اعتدالگرا در رأس قوه مجریه قرار نداشت؛ اگر ظرفیت اصلاح طلبی نبود، مجلس دهم به عنوان مجلس معتدل و خردمند شکل نمی گرفت.
اگر اصلاح طلبان  مورد پذیرش مردم نبودند، امروز شوراهای اکثر کلانشهر ها به صورت یکدست از اصلاح طلبان برگزیده نمی شد. به بیان دیگر حضور اصلاح طلبان در حاکمیت و پذیرفته شدن شان از سوی حاکمیت، مناقشه برانگیز نیست. سال گذشته من از اسحاق جهانگیری شنیدم رهبر انقلاب در ملاقات جهانگیری به صراحت اعلام کرده بودند: «من (رهبر معظم انقلاب اسلامی) هیچ مشکلی با اصلاح طلبان ندارم و سال 92 آمادگی داشتم دکتر عارف اصلاح طلب رئیس جمهوری بشود و تمام دولت او از بین اصلاح طلبان باشد.»
بنابراین برخلاف گزاره نخ نما شده که از سوی اصولگرایان ریشه دار و دلسوز شنیده نشده، نمی توان انگیزه رهبران اصلاحات از جمله رئیس دولت اصلاحات و دکتر عارف را زیر سؤال برد. به عبارتی طرح این موضوع تاکتیکی نیست، راهبردی است.
بنابراین می شود گفت همگرایی اصلاح طلبان، اعتدالگرایان و اصولگرایان میانه رو که در انتخابات ریاست جمهوری سال 92 آغاز شد، محصول همین گفت وگوهاست...
به نظر من مشی اعتدال، عقلانیت و میانه روی که اردیبهشت امسال برای بار دوم توانست اعتماد رأی دهندگان را به خود جلب کند، نشان داد این پیشنهاد در اعماق وجود  دلسوزان ایرانی ریشه دارد و امری نهادینه شده است.
امکان گسترش دایره این ائتلاف بر اساس گفت وگوی ملی وجود دارد؟
اگر بستر این گفت وگو، جغرافیای کشور به لحاظ فکری و فرهنگی نباشد، اصلاً نمی توان آن را «ملی» نامید. گفت وگویی، «ملی» است که تمام صاحبنظران کشور در این بستر احساس امنیت کامل کرده و به تبادل نظر بپردازند.
در این مسیر بنا نیست جریانی  موضوعی را به جریان مقابل تحمیل کند بلکه هدفش شناسایی و رسیدن به نقاط مشترک است که می تواند قطار توسعه کشور را به سرمنزل مقصود برساند.
یعنی شما  درباره اینکه اصولگرایان هم از گفت وگوی ملی استقبال کنند، خوش بین هستید؟
من فکر می کنم در جریان اصولگرا ظرفیت های ریشه داری همچون ناطق نوری، امامی کاشانی، علی لاریجانی و محمدرضا باهنر  هستند که «گفت وگوی ملی» را کاملاً ضروری و لازم می دانند و فکر  می کنم دیر یا زود فضای فکری کشور وارد این حوزه خواهد شد. مهم این است که بسترهای آن هم فراهم شود.
این بستر را چه کسانی یا نهادهایی باید فراهم کنند؟
مجلس شورای اسلامی و فراکسیون امید پیشقدم شده و برخی نمایندگان اصولگرای مجلس نیز  هم عرض ما حرکت می کنند و امیدوارم کم کم با شتاب بیشتری سرعت بگیرد.
رویکرد دولت و بخصوص رئیس جمهوری چقدر می تواند به این بسترسازی کمک کند؟
اگر سخنان روحانی در مراسم تاریخی -سیاسی تحلیف و تنفیذ را تحلیل محتوا کنیم، قطعاً استقبال از این ایده را خواهیم دید. رئیس جمهوری به عنوان دومین مقام کشور به ضرورت این مهم  پی بردند و مجدانه در پی تحقق این ایده هستند.
این ظرفیت در قوه قضائیه هم وجود دارد؟ آیا آقای عارف و همکاران شان در فراکسیون امید دیدارها یا جلساتی با مسئولان محترم قوه قضائیه هم در این خصوص داشته اند؟
یکی از مهم ترین شرایطی که پیشنهاد دهندگان گفت وگوی ملی باید داشته باشند، به رسمیت شناختن رقیب و تحمل آن، پرهیز از خودمحوری و خودشیفتگی است و قائل بودن به حقوق برابر بین سلایق سیاسی کشور. من فکر می کنم شخصیت هایی مثل ناطق نوری، عارف و علی  لاریجانی بدون استثنا واجد این صفات هستند و اگر این هسته شکل بگیرد، با توجه به نفوذ گفتمانی ای که خواهد داشت، بسرعت تمامی بخش های حاکمیتی و ملی را تحت پوشش قرار می دهد.


منبع : نامه نیوز


لینک کوتاه مطلب :


برچسب ها : گفت‌وگوی - سز - پیشقدم - فرهنگی - اصلاح‌طلبی - اصولگرید - داخلی - خارجی - منافع - بدگمانی - شرایط - تصمیم‌گیری - همراه - نمایندگان - گروه‌های - دستگاه‌های - چنانچه - اطلاعات - دامنه - مواضع - رودررو - بعضاً - اعلام - زمانی - اجتماعی - عناصر - افراد - مختلف -

مطالب مرتبط با : نهادی غیردولتی متولی «گفت‌وگوی ملی» با محوریت عارف، ناطق نوری و علی لاریجانی تشکیل شود
نظر شما در مورد : نهادی غیردولتی متولی «گفت‌وگوی ملی» با محوریت عارف، ناطق نوری و علی لاریجانی تشکیل شود

*

*


آخرین اخبارپربحث ترین ها